Connor Woods moest daar even over nadenken. De groeven in zijn voorhoofd werden dieper, en zijn blik strakker. Toen zijn mondhoeken omhoog kropen, begon hij te argumenteren:
- Dit huis, jonge meid, is nog van de ouders van jouw grootouders geweest. In hun naam is het dat ik deze spullen bewaar. En jij zou beter moeten weten dan je geld uit te geven aan elektrische snufjes en dergelijke. Koop een ranch in Texas, of zo!
- Nee, niks voor mij. Maar ik wil er wel één voor jou kopen, als je dat zo graag wil. Zei ik met een knipoog.
- En dit huis opgeven? Nooit! Ik moet jou en je zus trouwens in het oog houden.
- Waarom dan?
- In het geval je domme dingen doet.




