----------------------------------------------
- Evelynn Woods - 30 juni 2001 -
Ik nam hele kleine stapjes. Zo kon ik onmogelijk alle bloemen in het perkje kapot stampen. Ik genoot van het zonnetje dat vrolijk boven me scheen, zo zonder zorgen. Het liet me de kleine moeilijkheden vergeten. Moeilijkheden...
Aiden zei dat we er geen hadden, maar ik wist wel dat het anders lag.
Mam zat iedere dag in bed, met een groot deken over haar heen. We mochten niet in haar buurt, want ze had rust nodig. Een dokter kwam iedere dag kijken hoe het met haar ging, maar ze werd niet beter. Eerst had ze me verteld dat ze gewoon een griepje had, dat het wel in orde zou komen, maar ik begon er steeds meer aan te twijfelen. Mam stond niet meer in de keuken, ze maakte geen eten meer, ze praatte niet meer tegen Aiden en ik, ze hielp ons niet meer met problemen,... al wist ik dat ze het wou.
Je zag dat ze vocht. Ze was een strijder. En toch zat ze gewoon iedere dag in haar bed. Het maakte me onzettend...
- Eve! schreeuwde mijn zus, mij uit mijn gedachten halend.
Ze holde als een gek op mij af, met een grote glimlach op haar gezicht geplakt. Haar blonde lokken glansden in de zon. Het jurkje dat ze aanhad zwabberde vrolijk met haar tengere lichaampje mee. Naarmate ze dichterkwam, kon je steeds duidelijker de speelse blik in haar ogen zien.
- Mijn bankje is eindelijk vrij! Kom, zullen we?
----------------------------------------------
